30 Ιουλ 2014

Γιατί ενόχλησε κάποιους η συναυλία της Χαρούλας;



Του Χαράλαμπου Πουλόπουλου (news247 )

Μετά τη συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου στο Σύνταγμα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης και η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη βγήκαν να κατηγορήσουν την Αλεξίου για λαϊκισμό, να απαξιώσουν τις απολυμένες καθαρίστριες και να «υπερασπιστούν» τις απολυμένες συναδέλφους τους του ιδιωτικού τομέα αλλά και τους υπόλοιπους ανέργους της χώρας, προτρέποντας την Χαρούλα να κάνει κάτι και για αυτούς. Προφανώς ενοχλούνται που μια κοινωνική ομάδα αντιδρά και βρίσκει συμπαραστάτες στην κοινωνία, γιατί αυτή τους η πράξη αντίστασης συμβολίζει τον αγώνα χιλιάδων ανθρώπων που βιώνουν την ανεργία και την ανασφάλεια, είτε προέρχονται από τον ιδιωτικό είτε από το δημόσιο τομέα. Ακολουθώντας την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», προσπαθούν να υποβαθμίσουν το νόημα της συναυλίας και να ενισχύσουν το διχασμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Οι κύριοι εκφραστές της πολιτικής της λιτότητας και των περικοπών, που έχουν οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, οι ίδιοι που έχουν διαλύσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έχουν διαρρήξει το δίκτυ κοινωνικής προστασίας, ενοχλούνται όταν χιλιάδες κόσμου συμπαραστέκεται στις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών και εκφράζει την αντίρρησή του στα μέτρα και τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Φοβούνται τη μετάδοση του μηνύματος και σε άλλες κοινωνικές ομάδες που σήμερα πλήττονται.

Οι εκφραστές των μέτρων λιτότητας θεωρούν δικαίωμά τους να βρίσκονται υπεράνω όλων και να αποφασίζουν για το ποιος και με ποιο τρόπο θα αντιδράσει. Έχοντας επιβάλλει το πολιτικό φόβο και προωθώντας τον κατακερματισμό και τις αντιθέσεις ενοχλήθηκαν που βρέθηκαν άνθρωποι στο Σύνταγμα, για να συμπαρασταθούν στον αγώνα των απολυμένων γυναικών, χαρούμενοι και αποφασισμένοι να μην το βάλουν κάτω. Θέλουν οι άνθρωποι να μένουν στο σπίτι τους, φοβισμένοι, απομονωμένοι και αδρανείς απέναντι στις άνωθεν αποφάσεις.

Αντιθέτως, αισθάνονται χαρούμενοι όταν οι πολίτες παρακολουθούν παθητικά τα σκουπίδια της τηλεόρασης, που προσφέρονται ως αντίδοτο στον εφιάλτη της κρίσης. Δεν τους ενόχλησε το πάρτυ της Βίσση στη Μύκονο και όσοι πλήρωσαν 250 έως 500 ευρώ για να παρευρεθούν, γιατί ως γεγονός ενισχύει την ψευδαίσθηση ευδαιμονίας και επισφραγίζει το success story που προβάλλουν.

Τους ενοχλεί η μαχητικότητα, η αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα και η αισιοδοξία χιλιάδων ανθρώπων. Τους ενοχλεί η φράση της Χαρούλας «είμαστε όλες καθαρίστριες» και ότι αγκαλιάζοντάς τες ύψωσε το χέρι της μαζί τους, φορώντας ένα κόκκινο γάντι. Τους ενοχλεί επειδή οι γυναίκες αυτές δε το βάζουν κάτω και αποτελούν απτό παράδειγμα αντίστασης στις πολιτικές του μνημονίου.

Θα ήθελαν να τις απομονώσουν και να τις πετάξουν στην άκρη, μετατρέποντάς τες από καθαρίστριες σε «σκουπίδια». Πάνω απ’ όλα τους ενοχλεί που δείχνουν στην πράξη ότι «τίποτα δε πάει χαμένο…».

Σε τελικό στάδιο το πρόγραμμα διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ



Χαρακτηριστικά κεντρικού πολιτικού γεγονότος σχεδιάζει να προσδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος, το οποίο βρίσκεται στην τελική φάση επεξεργασίας. Το θέμα συζητήθηκε χθες στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, όπου γνωστοποιήθηκε ότι είναι ήδη έτοιμο το βασικό προσχέδιο, το οποίο θα δοθεί άμεσα στα τμήματα προς διαβούλευση. 
Στόχος είναι στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας στις 18 Αυγούστου να οριστικοποιηθούν οι αποφάσεις για την παρουσίαση του κειμένου, το οποίο, όπως αναφέρουν στελέχη του κόμματος, θα απαντά με εύληπτο, απλό και κατανοητό τρόπο σε όλα τα ερωτήματα για το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
 Η βασική σκέψη είναι από αυτό το συνολικό κείμενο να αντληθούν τα κεντρικά σημεία για τα πλέον φλέγοντα ζητήματα, τα οποία θα παρουσιάσει ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ. 
Ακολούθως, μελετάται η πρόταση το πρόγραμμα να παρουσιαστεί τμηματικά σε ξεχωριστές πόλεις ανά τη χώρα, ανάλογα με τα ειδικά ζητήματα που αφορούν κάθε περιοχή.

Τροπολογία για την Επαναφορά του ΕΦΚ πετρελαίου θέρμανσης στα επίπεδα Μαρτίου 2011, κατατέθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ





Η βουλευτής Άρτας Όλγα Γεροβασίλη, μαζί με άλλους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσε Τροπολογία - Προσθήκη στο σ/ν, αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, «Περιβαλλοντική αναβάθμιση και ιδιωτική πολεοδόμηση – Βιώσιμη ανάπτυξη οικισμών – Ρυθμίσεις δασικής νομοθεσίας», με θέμα:

"Επαναφορά του ΕΦΚ πετρελαίου θέρμανσης στα επίπεδα Μαρτίου 2011"
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνουν στην αιτιολογική έκθεση της πρότασής τους:

Η ενέργεια αποτελεί αγαθό πρώτης ανάγκης και είναι απαραίτητο για τη θέρμανση, τον φωτισμό, τη συντήρηση και το μαγείρεμα των τροφίμων, την τροφοδοσία με ζεστό νερό και την εκτέλεση οικιακών εργασιών. Η πρόσβαση και η χρήση ενέργειας καθορίζουν ως εκ τούτου τη δυνατότητα των πολιτών να έχουν αξιοπρεπή διαβίωση.

Το απαράδεκτο και αναποτελεσματικό μέτρο της εξίσωσης των φόρων –με το πρόσχημα της αντιμετώπισης του λαθρεμπορίου – οδήγησε τα νοικοκυριά στις πιο κρύες περιοχές της χώρας, στο να μειώσουν δραματικά την κατανάλωση του πετρελαίου θέρμανσης με αποτέλεσμα από τη μια μεριά οι πολίτες να στερούνται, εν μέσω χειμώνα, το αγαθό της θέρμανσης και από την άλλη το Δημόσιο να μην έχει όφελος από αύξηση των φορολογικών εσόδων. Όσο δε για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου πετρελαιοειδών –όπως πάγια υποστηρίζουμε– απαιτείται η ύπαρξη αντίστοιχης πολιτικής βούλησης και όχι φορομπηχτικά μέτρα «εξόντωσης» των πολιτών.

Παράλληλα με την απώλεια εσόδων του ελληνικού δημοσίου και το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε, η οικολογική καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστη. Η λαθροϋλοτομία κατέστρεψε μεγάλες δασικές εκτάσεις και η ατμοσφαιρική μόλυνση στα αστικά κέντρα ήταν τεράστια, επειδή οι πολίτες προκειμένου να θερμανθούν έκαιγαν οποιοδήποτε καύσιμο υλικό.

Επειδή λοιπόν το μέτρο στην ουσία δεν προσέφερε κάτι στην εθνική οικονομία ή στην πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων, προτείνουμε την άμεση ακύρωση της εξίσωσης των ειδικών φόρων στα πετρέλαια θέρμανσης και κίνησης και την επιστροφή –ως πρώτο βήμα στα πλαίσια της συνολικότερης εξέτασης του θέματος με σκοπό κανένα νοικοκυριό να μην στερείται το αγαθό της θέρμανσης αλλά και με γνώμονα την αύξηση των δημοσίων εσόδων– στο καθεστώς που ίσχυε τον Μάρτιο του 2011.

Συγκεκριμένα, τη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, στο επίπεδο του Μαρτίου του 2011, δηλαδή στα 60 € τα 1.000 λίτρα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης να διαμορφωθεί στα 0,90 € περίπου το λίτρο από το 1,30 € που προβλέπεται να είναι τιμή εκκίνησης φέτος.

29 Ιουλ 2014

Παραχάραξη μιας βαθιάς ανάγκης


                                                               Του Ρούντι Ρινάλντι
1974: Ορκωμοσία Καραμανλή υπό το άγρυπνο βλέμμα του στρατηγού Γκιζίκη
Τα συστημικά κόμματα, με τυπικό τρόπο, στις ανακοινώσεις τους για τα 40 χρόνια από τη Μεταπολίτευση, αποτίναξαν κάθε ενοχή τους, δηλώνοντας πάνω-κάτω τα ακόλουθα: Τιμούμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και όσους αγωνίστηκαν για αυτήν. Ξέρουμε ότι περάσαμε δύσκολα τα τελευταία 5 χρόνια, αλλά τώρα όλα θα πάνε καλά, φτάνει πια με το λαϊκισμό και τη δημαγωγία…

Σε άλλα αφιερώματα, αναλύσεις και άρθρα, βρίσκει κανείς πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και παρατηρήσεις, αλλά λείπουν εμφανώς δύο στοιχεία: Πρώτα απ’ όλα, ο λαϊκός παράγοντας και ο ρόλος του μέσα στα 40 αυτά χρόνια (οι όποιες αναφορές σχετίζονται κυρίως με τις επιτυχημένες διαδικασίες αποχαύνωσης και απονεύρωσής του). Δεύτερον, η ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης, μιας βαθιάς πολιτειακής αλλαγής που έχει τεθεί στην ημερήσια διάταξη, αλλά όλοι σφυρίζουν αδιάφορα, προσβλέποντας ίσως σε κάποια μικροβελτίωση της σημερινής κατάστασης.

40 χρόνια…

Σαράντα χρόνια δεν είναι καθόλου λίγα κι αν δει κανείς τι έγινε στον κόσμο, θα εντυπωσιαστεί από τις αλλαγές και τις ανατροπές, σε όλους τους τομείς. Για να εξετάσει κανείς τι έγινε αυτή την περίοδο στη χώρα, δεν αρκεί φυσικά ένα άρθρο. Είναι υπόθεση ιστορίας και μάλιστα ιστορίας σε εξέλιξη. Ωστόσο, κάποιες σκέψεις μπορούν να ειπωθούν.

Η Μεταπολίτευση του 1974, η πτώση δηλαδή ενός καθεστώτος και η εγκαθίδρυση ενός άλλου, έγινε σε συνθήκες γενικευμένης χρεοκοπίας και κατάρρευσης της αμερικανόπνευστης δικτατορίας, έντασης μιας κρίσης στην περιοχή (Μέση Ανατολή, Κύπρος, Τουρκία) και απαρχής μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, υπό την αρχική μορφή των πετρελαϊκών σοκ.

Στη βάση αυτών των εξελίξεων αναπτύχθηκε ένα μεγάλο κύμα λαϊκού ριζοσπαστισμού που έθετε τεράστια προβλήματα και έπρεπε με κάποιον τρόπο να συγκρατηθεί.

Αποτέλεσμα αυτών των τάσεων ήταν ο συμβιβασμός των δυνάμεων του συστήματος σε μια λύση που δεν θα ήταν απλώς η «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στην προ του 1967 κατάσταση, αλλά ένα νέο πολιτειακό καθεστώς που θα έπαιρνε υπ’ όψιν του και την ανάγκη ενσωμάτωσης ή συντριβής της λαϊκής ορμής. Τόσο η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όσο και η απίστευτη κατάσταση ξεχαρβαλώματος του κράτους, κατά την επιστράτευση του 1974, δεν επέτρεπαν ολιγωρίες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η μεταπολίτευση του Ιουλίου του 1974 ήταν μια επιτυχημένη κίνηση διάσωσης, κατευνασμού, αντιμετώπισης χειρότερων καταστάσεων. Όλες οι μαρτυρίες των σημαντικών παραγόντων της εποχής οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καθόλου δεδομένος δεν ήταν αυτός ο κατευνασμός.

Από την άλλη, ήταν και μια επιτυχία του λαϊκού κινήματος που κατακτούσε μια σειρά από ελευθερίες και δικαιώματα που το μετεμφυλιακό κράτος και η χούντα είχαν στερήσει. Ανοίγονταν, δηλαδή, μια νέα φάση και μια νέα ισορροπία δυνάμεων, εσωτερικά και στην περιοχή.

Τρεις φάσεις

Υπάρχει ένα σχήμα σε τρεις φάσεις που θα μπορούσε να περιγράψει την επιτυχία του ελληνικού αστισμού στα 40, παρά κάτι, χρόνια μέχρι το 2008. Ο Κ. Καραμανλής έθεσε τις βάσεις της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», έδιωξε το παλάτι, έβαλε φυλακή τους χουντικούς και φυσικά ξεκίνησε τις πολιτικές λιτότητας που δεν έχουν σταματημό από τότε – με ένα μικρό διάλειμμα στην πρώτη ΠΑΣΟΚική περίοδο. Ο Α. Παπανδρέου εγκαινιάζει μια περίοδο που «φέρνει στην εξουσία» την άλλη μισή Ελλάδα που μέχρι τότε αποκλείονταν, ολοκληρώνοντας μια ατελή διαδικασία εκδημοκρατισμού και τερματισμού ενός μονοκομματικού κράτους της Δεξιάς. Τέλος, η Σημιτική περίοδος, μπορεί να θεωρηθεί η ολοκλήρωση της διαδικασίας, αφού η Ελλάδα μπαίνει στο ευρώ, επεκτείνεται στο Βαλκανικό «Ελντοράντο», αναλαμβάνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το έθνος, υπό την αστική ηγεμονία, ολοκληρώνεται…

Λέει αλήθεια ή ψέματα το σχήμα αυτό; Λέει αλήθεια στο βαθμό που περιγράφει το ατέλειωτο πάρτι που έστησαν οι τοπικές ελίτ όλες αυτές τις δεκαετίες. Εκμεταλλεύτηκαν την κρίση του 1973-75, αξιοποίησαν πλεονεκτήματα από την κατάσταση στην περιοχή και ειδικά την καταστροφή του Λιβάνου, άρχισαν πολύ νωρίς την καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων και την περιστολή των λαϊκών ελευθεριών.

Ο καραμανλικός αυταρχικός κυματοθραύστης αγώνων και κινητοποιήσεων βρέθηκε σε πλήρη εξέλιξη. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μπήκαν οι βάσεις ενός δικομματικού συστήματος που έμελλε να εγκλωβίζει πάνω από το 80% του εκλογικού σώματος για πολλές τετραετίες. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, στήθηκε μια τεράστια μηχανή ενσωμάτωσης και εξαγοράς συνδικαλιστών, συνεταιρισμών, λαϊκών ενώσεων κ.λπ., ενώ νέα τζάκια με αρπακτικό τρόπο αναρριχήθηκαν και διεκδίκησαν γερό μερίδιο.

Και μετά την «παρένθεση» του 1989-’90 και τη μητσοτακική τριετία, ήρθε πάλι ο ΠΑΣΟΚισμός, πρώτα με την μορφή ενός αδύναμου Ανδρέα και μετά με τον Σημίτη, για να ισοπεδώσει ό,τι είχε απομείνει: Ο ωφελιμισμός και ο άκρατος ατομικισμός στο τιμόνι, σε ένα μετανεωτερικό πλαίσιο ξαναγραψίματος της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ο περίφημος «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής κοινωνίας ολοκληρώνεται μέσα στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων…

Γεγονότα που ξεχνιούνται

Πολλοί εμφανίζουν μια ψευδή εικόνα όταν «ξεχνούν» ορισμένα σημαντικά στοιχεία: Η τιθάσευση του ριζοσπαστισμού δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Για να αντιμετωπιστεί έπρεπε να συναφθούν νέα «κοινωνικά συμβόλαια» με περισσότερους εταίρους από άλλες φορές, να συναινέσουν σε αυτά ευρύτερες δυνάμεις, να μην ξεπερνιούνται ορισμένα όρια και βεβαίως η καταστολή να συμπληρώνει το έργο.

Ειδικά, τα χρόνια 1974-’76 ήταν περίοδος μεγάλων αγώνων και ριζοσπαστισμού και τεράστιων αποπειρών καταστολής τους. Στη νεολαία, τα εργοστάσια, τον αγροτικό χώρο, η περίοδος αυτή σήμαινε κινητοποιήσεις, οργάνωση, αγώνες. Μόνο ο συνδυασμένος ρόλος του νέου κοινωνικού-πολιτικού συμβιβασμού που υπηρετήθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις έδωσε καρπούς στην τιθάσευση του κύματος αυτού.

Δύο χαρακτηριστικές στιγμές: Ο Καραμανλής ακύρωσε νόμο που είχε ψηφιστεί μετά τις πρώτες φοιτητικές καταλήψεις (1979) και αυτή ήταν μια πρώτη, τέτοιου είδους, νίκη του λαϊκού κινήματος. Δεύτερον, το 1980, το χτύπημα της πορείας του Πολυτεχνείου με δύο νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες απαντήθηκε συνδυασμένα από όλο το πολιτικό φάσμα με την καταδίκη των «εξτρεμιστών»…

Η αστική αφήγηση συνεχίζει, ξεχνώντας και άλλα γεγονότα… Την κρίση του 1985 και τα ροζ ψηφοδέλτια για την εκλογή Σαρτζετάκη. Την κρίση του 1989, όταν όλα τα εκδοτικά συγκροτήματα έβαλλαν κατά του Α. Παπανδρέου, κρίση που ολοκληρώνεται με την συγκυβέρνηση Δεξιάς- Αριστεράς, μέσα στο νέο διεθνές πλαίσιο (απόγειο της περεστρόικα, κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού) που διασώζει τον λαβωμένο ΠΑΣΟΚισμό.

Αλλά και πάλι ξεχνιούνται πολλά και ειδικά όλα τα γεγονότα και οι κρίσεις έως και πράξεις μειοδοσίας σε λεγόμενα ή υπαρκτά εθνικά ζητήματα: Κρίση στο Αιγαίο με την Τουρκία (1976), ανακήρυξη τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, επιστράτευση και κίνδυνος πολέμου με την Τουρκία (1987), διάλυση Γιουγκοσλαβίας και Μακεδονικό, κρίση στα Ίμια, βομβαρδισμός της Σερβίας και ρόλος της Ελλάδας, συμμετοχή σε πολέμους (Αφγανιστάν, Κόσσοβο) κ.λπ.

Κοντά σε αυτά, ένα μόνιμο αγκάθι που λέγεται νεολαία, αφού διαδοχικές γενιές νέων ανθρώπων είδαν να ρημάζεται το μέλλον τους. Καταλήψεις σχολείων σε όλη τη χώρα, απανωτά κινήματα και ξεσπάσματα των νέων. Από το φοιτητικό κίνημα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης -το πιο οργανωμένο και πολιτικοποιημένο τμήμα του λαϊκού κινήματος- έως τις εξεγέρσεις ενάντια στην καταστολή με αποκορύφωμα τις δολοφονίες των Καλτεζά (1985) και Γρηγορόπουλου (2008).

Τέλος, δεν μπορεί να προσπεραστεί το φαινόμενο της μετατροπής της χώρας σε πλατφόρμα «υποδοχής» μεγάλων κυμάτων μετανάστευσης, είτε σαν αναγκαστικό πέρασμα, είτε σαν ανθρώπινη αποθήκη. Φαινόμενο που, με τόσο απότομο τρόπο, δεν παρουσιάστηκε σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα και οδήγησε στην πολύπλευρη εκμετάλλευση αυτού του δυναμικού σε μια πρώτη φάση (ολυμπιακά έργα, ύπαιθρος κ.λπ.) για να πυροδοτήσει άλλου είδους φαινόμενα και καταστάσεις στη συνέχεια.

Και η Αριστερά;
Ποιος ο ρόλος της Αριστεράς στις δεκαετίες αυτές της Μεταπολίτευσης; Επέδρασε για μια διαφορετική πορεία ή, αντίθετα, είδε την πορεία που περιγράφεται με θετικό, κυρίως, πρόσημο, συμμετέχοντας στα συμβόλαια που συνάφθηκαν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο;

Βοήθησε να στηθούν υγειονομικές ζώνες απέναντι σε μεγάλους αγώνες την πρώτη περίοδο, πίεσε για υπεύθυνη συμπεριφορά, συμμορφώθηκε σε όλες τις απαγορεύσεις, έκανε τη «δεύτερη φωνή» σε όλες τις καντάδες περί «αριστεροχουντισμού». Θεώρησε την «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ σαν θαύμα και τη στήριξε όσο μπορούσε, ενιαία μέχρι το 1985 και κατά περίπτωση μετά. Μέχρι που μέρος της παραδόθηκε στη σημιτική εκσυγχρονιστική λαίλαπα. Αφού, στο μεταξύ, είχε «αμαρτήσει» με τις συγκυβερνήσεις του 1989-’90, δίχρονο κατά το οποίο η ελληνική Αριστερά βρέθηκε στην πρωτοπορία των αντίστοιχων εγχειρημάτων «μετάβασης στην νέα εποχή».

Κάτι άρχισε να κινείται μόνο μετά το 2000, όταν η «κυβερνώσα Αριστερά» στην Ευρώπη είχε… σπάσει τα μούτρα της (μέχρι και τον βομβαρδισμό της Σερβίας είχε ψηφίσει) και παρουσιάστηκαν νέα κινήματα όπως αυτό της αντιπαγκοσμιοποίησης. Εκεί, αρχίζει να υπάρχει μαζί με μια Αριστερά της κοινωνίας και μια μερική διαφοροποίηση της επίσημης Αριστεράς. Το τμήμα εκείνο που ήταν πιο κοντά στους πραγματικούς αγώνες ανταμείφτηκε απλόχερα από την κοινωνία, ενώ το άλλο που ήταν εχθρικό και, στην πραγματικότητα, συστημικό και συντηρητικό (παρά τα παχιά ταξικά λόγια), περιθωριοποιήθηκε.

Όλα τα παραπάνω, πάντως, δεν συνθέτουν μια εικόνα επιτυχίας της μεταπολίτευσης. Η μόνη επιτυχία της είναι ότι περιόρισε ορίζοντες, κατέστειλε τον ριζοσπαστισμό και εμπέδωσε την αστική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία στη χώρα, εξάπλωσε έναν ωφελιμισμό, δημιούργησε τον εκσυγχρονισμένο μεταπρατισμό. Έως εκεί όμως. Δεν αντιμετώπισε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, της κοινωνίας, του λαού.

Η τετράχρονη αποκάλυψη…

Όσα ζούμε στη νέα καθεστωτική φάση, αυτήν της τρόικας και των μνημονίων, αποτελούν μια αποκάλυψη των όσων σερβίρονται σήμερα σαν επιτυχίες της Μεταπολίτευσης. Δεν ζούμε την απλή συνέχεια της μεταπολίτευσης, αλλά ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας . Είναι εντελώς παράξενο που αυτό δεν το βλέπουν αρθρογράφοι, κόμματα και πολιτικοί αναλυτές. Μία απλή λεπτομέρεια; Πώς καταπίνουμε τέτοιες λεπτομέρειες…

Με τη σειρά της, όμως, αυτή η «λεπτομέρεια» δείχνει τη χρεοκοπία της Μεταπολίτευσης στο σύνολό της: Τι ήταν, τελικά, αυτό που χτίζονταν; Πού στηριζόταν το πάρτι της άρχουσας τάξης και άλλων στρωμάτων που κονομούσαν ασύστολα μέσα στο καθεστώς της μίζας, της ρεμούλας, της υποδούλωσης του κρατικού και κομματικού μηχανισμού σε κλίκες ρουσφετολόγων και πλιατσικολόγων, που νομοθετούν, αρπάζουν, κλέβουν και τιμωρία δεν έχουν;

Τα δισεκατομμύρια καταθέσεων σε ξένες τράπεζες, οι λίστες Λαγκάρντ και άλλες που δεν έχουν ανοιχτεί, τα σκάνδαλα της Siemens, τα υποβρύχια που γέρνουν, δεν σβήνουν με μια φυλάκιση του Τσοχατζόπουλου… Η κοινωνική σύνθεση του Κορυδαλλού, δεν έχει αλλάξει, παρ’ όλο που κάποιοι πολιτικοί και επιχειρηματίες τον επισκέπτονται πού και πού…

Ήταν τέτοιο το ξεχαρβάλωμα που η τρόικα απαιτεί επιτόπια παρουσία και έλεγχο όλων των συναλλαγών, με αντίτιμο για τις υπηρεσίες να υποθηκεύσει την χώρα, να πάρει ρεγάλο ό,τι νομίζει. Χώρα-αποικία χρέους, χώρα περιορισμένης ευθύνης και κυριαρχίας, χώρα-μπανανία που κυβερνάται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και μνημόνια που, πριν ψηφιστούν, κανείς δεν τα διάβασε ή ούτε καν μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα…

Τόση επιτυχή κατάληξη είχε η μεταπολίτευση. Πάλι, όμως, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων: Μια τεράστια αναδιανομή προς όφελος των πλουσίων και των χρηματιστηριακών ομίλων και σε βάρος των εργαζομένων και των μεσοστρωμάτων που διαλύονται βάναυσα. Ο πρωθυπουργός είναι αισιόδοξος, γιατί σε κάθε Έλληνα αντιστοιχούν δύο τουρίστες! Πού μπορεί να καταντήσει κάποιος που υπηρετεί την εξουθένωση και διάλυση της χώρας…

…και ο ριζοσπαστισμός

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης: Η διάλυση και το βούλιαγμα της χώρας. Και ποιος αντέδρασε σε αυτή την τεράστια οπισθοδρόμηση; Η πολιτική ηγεσία; Η διανόηση; Όχι. Ο «απλός κοσμάκης», ο «λαουτζίκος» που τόσο περιφρονούν όσοι μπούκωσαν από τα καλά της μεταπολίτευσης. Όλοι εκείνοι που δεν μπορούν το «λαϊκισμό», τις αντιδράσεις του όχλου, τις μούντζες που έπεφταν βροχή προς το σύμβολο της διαφθοράς του πολιτικού κόσμου.

Για τέσσερα χρόνια, αναπτύχθηκε ένας ριζοσπαστισμός που απαίτησε σε όλες τις πλατείες της χώρας μια νέα μεταπολίτευση, μια μεταπολίτευση του λαού: Τιμωρία όσων έφεραν τον τόπο σε αυτό το σημείο, τέλος μνημονίων και τρόικας, πραγματική δημοκρατία και όχι κομματοκρατία, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνική ανεξαρτησία, νέες αρετές και αξίες.

Ποια απάντηση πήρε; Καταστολή (ακόμα οι καθαρίστριες τρώνε ξύλο κάθε τόσο, έτσι συμβολικά, για να μην ξεχνιόμαστε), δολοφονίες (τι άλλο είναι η περίπτωση της τετραπληγικής που χρωστούσε στην ΔΕΗ;), μαύρο στην ΕΡΤ, λόγια παρηγοριάς για καλυτέρευση της ζωής όλων. Όλων; Ε, μη λέμε και υπερβολές, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα για 1.600.000 ανέργους! Κάποια προσδοκία θα πουλήσουμε, κάποια φιέστα θα ετοιμάσουμε μετά τα ξεπουλήματα και βλέπουμε…

Ο «λαουτζίκος», όμως, γκρέμισε δύο κυβερνήσεις, διέλυσε τον δικομματισμό, εκτίναξε μια δύναμη της Αριστεράς σε πρώτο κόμμα και διατύπωσε το αίτημα μιας νέας μεταπολίτευσης, χωρίς να έχει τα αποθέματα και την προετοιμασία να τη φέρει στο φως. Αναδιπλώνεται αλλά δεν εξαφανίζεται. Τμήματά του στρέφονται και σε επικίνδυνους δρόμους, όπως αυτός του χρυσαυγιτισμού ή της υποδούλωσης σε ολιγάρχες που τάζουν κάποιο μεροκάματο.

Με τον χαοτικό τρόπο που εκδηλώνεται, με τους απολογισμούς που με το δικό του τρόπο κάνει, ο Κανένας, με τα χιλιάδες πρόσωπα και σε σύγχυση μεταξύ εύκολης τιμωρίας και ουσιαστικών λύσεων, θα ξανακάνει την εμφάνισή του. Μια νέα λαϊκή μεταπολίτευση θα είναι ο μικρότερος στόχος που θα έχουν οι εξεγέρσεις που έρχονται, που προετοιμάζονται με περίεργο τρόπο, υπόγεια ή φανερά, κάτω από την μύτη μας ή δίπλα μας. Για τις δυνάμεις που συνειδητά θα εργαστούν για τη μεταπολίτευση του λαού δύο μόνο στόχοι: Πολιτικός αγώνας-φρόνημα του λαού! Όλα τα άλλα έπονται…

Και η Αριστερά; Οι ευθύνες που αναλαμβάνει μέσα στο μνημονιακό σκηνικό είναι τεράστιες: Ή θα ηγηθεί σε μια απελευθερωτική διαδικασία, στηριγμένη στο λαό και όχι σε δυνάμεις του χτες ή θα γίνει μέρος του προβλήματος, εισπράττοντας το χλευασμό των λαϊκών στρωμάτων. Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει.

Υ.Γ.: Ο ΣΥΡΙΖΑ στα συνεδριακά κείμενά του κάνει λόγο για μια νέα λαϊκή μεταπολίτευση. Θέση που μπορεί να γίνει προωθητική αν η πολιτική συμπεριφορά ξεφύγει από την ατζέντα που θέτει το μνημονιακό κράτος και οι επικοινωνιακές παραφυάδες του.

Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

rinaldirudi.blogspot.gr

28 Ιουλ 2014

Ο Γιαννιώτης Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κων. Τασούλας για τις αθλητικές εγκαταστάσεις


Ο Αθλητισμός στα Γιάννινα, και ιδιαίτερα οι αθλητικές εγκαταστάσεις, χρόνια τώρα ταλαιπωρούνται από την εμπεδωμένη κομπογιαννίτικη πολιτική με πρόσφατο παράδειγμα, την άμεση ανταπόκριση του Υπουργού, πριν ακόμη τεθεί το πρόβλημα, στο αίτημα του Προέδρου του Πανηπειρωτικού Αθλητικού Κέντρου Ιωαννίνων κ. Γιώργου Σουκοβέλου για οικονομική ενίσχυση του Κολυμβητηρίου, αφού ύστερα από εντολή του επιχορηγείται εκτάκτως με 100.000 ευρώ για τη θέρμανσή του.
Θεωρώ ότι το θέμα των αθλητικών υποδομών δεν είναι μονοσήμαντο και ούτε εξαντλείται με την έκτακτη επιχορήγηση που σίγουρα θα διατεθεί, αλλά αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για τον Ηπειρώτη αρμόδιο υπουργό να ικανοποιήσει όσα κατά καιρούς συνάδελφοί του είχαν δεσμευθεί ότι θα πραγματοποιήσουν.
Για παράδειγμα , ως τώρα Γενική Γραμματεία Αθλητισμού δεν έχει ανταποκριθεί στις συμβατικές υποχρεώσεις της, όπως σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Καχριμάνη η Γ.Γ.Α είχε υποσχεθεί 480.000 ευρώ και 320.000 ευρώ αντίστοιχα για το γήπεδο ποδοσφαίρου και για το ταρτάν του Εθνικού Σταδίου και μέχρι σήμερα δεν ήρθε ούτε ένα ευρώ από την Αθήνα , αλλά ούτε και έχουν διασφαλιστεί οι απαιτούμενες πιστώσεις για την κατασκευή του κλειστού Γυμναστηρίου κλπ.
Η Ήπειρος είναι παραμελημένη από πλευράς αθλητικών υποδομών και αντιμετωπίζει όντως χρονίζοντα προβλήματα που δε λύνονται με τις έκτακτες λειτουργικές επιχορηγήσεις αλλά με ουσιαστικές αθλητικές παρεμβάσεις, οι οποίες σε μια εποχή που η νέα γενιά αισθάνεται απογοητευμένη, θα δώσουν προοπτική και διέξοδο.
Παρότι τα αθλητικά έργα έχουν έντονο αναπτυξιακό χαρακτήρα, που στηρίζουν την προσπάθεια για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και συμβάλλουν στην αθλητική ανάπτυξη της περιοχής μας , η Περιφέρεια δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Περιφέρειας Αττικής . Το ερώτημα είναι γιατί και η Διοίκηση του ΠΕΑΚΙ που κλείνει τη διετή θητεία της δεν προώθησε τα βήματα της προηγούμενης Διοίκησης που θα είχαν λύσει το πρόβλημα της θέρμανσης του Κολυμβητηρίου με μικρές καινοτόμες παρεμβάσεις, όπως θα ήταν η εξασφάλιση της άδειας του κολυμβητηρίου και η εκπόνηση μελέτης με ποσό ήδη εγγεγραμμένο στον προϋπολογισμό για την κατάθεση στη συνέχεια πρότασης για ένταξη σε πρόγραμμα αλλαγής του τρόπου θέρμανσης.
Θέλω να πιστεύω ότι ο συντοπίτης μας Υπουργός θα προχωρήσει κάποια θέματα, πέραν της λειτουργικής πρόσθετης επιχορήγησης , αρκεί να ενημερωθεί σε βάθος, γιατί δεν νομίζω να τον κολακεύουν οι ευχαριστίες του προέδρου: « Υπάρχουν ένα σωρό χρονίζοντα προβλήματα που ζητούν επειγόντως λύση. Θεωρώ ότι ο κ. Τασούλας ήρθε σαν… από μηχανής Θεός, σε μια πολύ δύσκολη εποχή, για να κάνει το καλύτερο, στα πλαίσια του δυνατού βέβαια. Όλοι οι άλλοι εξ Αθηνών μας ενέπαιζαν χρόνια τώρα. Με τον κ. Τασούλα που τείνει ευήκοον ους, ο Αθλητισμός στην πόλη θα δει καλύτερες μέρες…».
Αναλογιστείτε πόσες ευχαριστίες ομοίου λεκτικού περιεχομένου οφείλονται στην πρώην διοίκηση του ΠΕΑΚΙ που την προίκισε με το ποσό των 174.000€ από οφειλές που διεκδίκησε από την ΠΑΕ, για τις οποίες μάλιστα ο Πρόεδρος, ως μέλος τότε του Δ.Σ. της ΠΑΕ, εξαπέλυε μύδρους και σήμερα ποιεί την νήσσα για την ενθυλάκωση του ποσού απέναντι στην ΠΑΕ.
Επειδή όμως διαχρονικά ,αγωνιστικά και διοικητικά , υπηρετήσαμε τον αθλητισμό, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε κάθε προσπάθεια προαγωγής του αθλητισμού, έστω και έτσι, φωνάζοντας Αμήν και πότε

Ο θριαμβευτής του πάρτι

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com

του Μάκη Μυλωνά 
Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων και διεξοδικών αναλύσεων για την κρίση, θα έχετε σίγουρα ακούσει, έστω μια φορά, τη φράση «το πάρτι της υγείας». Οι παλαιότεροι θα θυμάστε και τον όρο «πιράνχας της υγείας».

Σύμφωνα με στοιχεία αξιόπιστης μελέτης ερευνητών του ΟΟΣΑ, οι ενδονοσοκομειακές δαπάνες στην Ελλάδα εκτοξεύθηκαν στα 8,5 δισ. ευρώ το 2009 έναντι 5,7 δισ. ευρώ το 2004, οι φαρμακευτικές δαπάνες απο τα 3,6 δισ. ευρώ το 2004 στα 6,6 δισ. ευρώ το 2009 και το κόστος των λοιπών υπηρεσιών έφτασε τα 1,7 δισ. ευρώ το 2009 από 1 δισ. ευρώ το 2004.

Κορυφαία στιγμή του πάρτι ήταν, δίχως άλλο, τα περίφημα εμβόλια για τη γρίπη του ιού H1N1 καθώς αγοράστηκαν 16 εκατομμύρια δόσεις(!), παρά την απροθυμία των Ελλήνων να εμβολιαστούν. Σύμφωνα με  πρόσφατο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, το 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου κατάφερε με μεγάλες δυσκολίες να ακυρώσει 12,3 εκατομμύρια δόσεις.

Από το 2004 μέχρι το 2009, τις τύχες της χώρας διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, με τον Νικήτα Κακλαμάνη αρχικά στο πόστο του υπουργείου Υγείας και τον Δήμητρη Αβραμόπουλο να τον διαδέχεται τον Φεβρουάριο του 2006 και να παραμένει στην ίδια θέση μέχρι και τις εκλογές του 2009.

Θα περίμενε κανείς ότι η χρεοκοπία του 2009 θα σήμαινε και το οριστικό τέλος ενός υπουργού που απέτυχε με τόσο εκκωφαντικό τρόπο. Κι όμως. Μετά το καταστροφικό του πέρασμα από τον χώρο της Υγείας, ο κ. Αβραμόπουλος έκρινε ότι είναι έτοιμος να διεκδικήσει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τελικά δεν τα κατάφερε αλλά τα επόμενα χρόνια ήταν γεμάτα προσωπικές επιτυχίες: προτιμήθηκε δύο φορές από τους πολίτες της Α’ Αθηνών, έγινε έστω αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ορίστηκε αρχικά υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Στο τωρινό του πόστο όμως δεν θα παραμείνει για πολύ. Για τόσο... πετυχημένους πολιτικούς, υπάρχει πάντοτε στην Ελλάδα μια ακόμα ευκαιρία. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την έγκριση του «προοδευτικού πόλου» της κυβέρνησης, δηλαδή προσωπικά του Ευάγγελου Βενιζέλου, τον πρότεινε για τη θέση του Επιτρόπου της Ελλάδας στην Κομισιόν.

Η θητεία των Επιτρόπων είναι πενταετής. Το 2019 που θα ολοκληρώνεται η θητεία τους, θα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δημόσια διαπίστωση της πιο οδυνηρής χρεοκοπίας στη ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. Τουλάχιστον μέχρι τότε, ο κ. Αβραμόπουλος θα παραμένει ακόμα «στα πράγματα». Αυτό διδάχθηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το οδυνηρό φινάλε του πάρτι...

27 Ιουλ 2014

ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ LOCKE ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ




Κ Γιαννακίδης (protagon)

Και τα 80 λεπτά του «Locke» («Σε λάθος χρόνο») είναι μία σκηνή. Σε όλη την ταινία εμφανίζεται μόνο ένας άνθρωπος. Δεν υπάρχει σκηνικό. Μόνο το εσωτερικό μίας BMW SUV και πολλές σκοτεινές ματιές στον αγγλικό αυτοκινητόδρομο. Η ταινία τρέχει σε πραγματικό χρόνο. Και ο ήρωάς της μιλάει στο τηλέφωνο. Υποθέτετε ότι είναι βαρετό. Είναι μία από τις ωραιότερες ταινίες που είδα τελευταία. Και είναι συναρπαστική. Ένα θρίλερ συναισθημάτων.

Προσέξτε υπόθεση. Σε όλη την ταινία παρακολουθούμε τον εργοδηγό Λοκ, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν στο σπίτι του για να δει ματς και να φάει λουκάνικα με την οικογένειά του. Το ξυπνητήρι θα τον σήκωνε πριν βγει ο ήλιος, προκειμένου να επιβλέψει ένα έργο ιστορικών διαστάσεων. Και όμως, ο άνθρωπός μας οδηγεί προς το Λονδίνο επειδή θέλει να βρίσκεται στη γέννηση ενός παιδιού που προέκυψε μετά από τυχαία και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Ήταν ένα one night stand με μια άγνωστη που αποφάσισε να κρατήσει το παιδί. «Είναι μία ζωή που γεννήθηκε από δύο μπουκάλια κρασί και μια μοναχική γυναίκα. Ποια κατασκευή μπορεί να συγκριθεί μαζί της;» Ο Λοκ προσπαθεί να διαχειριστεί τη ζωή του από το τηλέφωνο. Ο ίδιος κάνει κατασκευές, αλλά βλέπει τον κόσμο του να γκρεμίζεται. Α, θα μπορούσα να σας απλώσω ένα σεντόνι με σκέψεις, αλλά φοβάμαι μην προδώσω μυστικά που πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας. Και, πιστέψτε με, είναι μια ταινία που ο καθένας θα δει με διαφορετικό τρόπο. Και αν είναι και πατέρας...

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Στίβεν Νάιτ που ίσως και να διεκδικεί ρεκόρ στον λόγο budget προς εισιτήρια. Καθηλωμένος στη θέση του οδηγού είναι ο Τομ Χάρντι. Μα τι ηθοποιός είναι αυτός; Τον βλέπεις και λες ότι, εντάξει, αν ήσουν γυναίκα θα ήθελες όντως να γεννήσεις το παιδί του. Να τη δείτε και θα με θυμηθείτε, θα έρθετε εδώ να σχολιάσετε.
Την είδα στο Cine Φιλοθέη όπου για ένα ποπ κορν και μία μπύρα πλήρωσα 7.50 ευρώ. Είναι οι συγκινήσεις που προσφέρει το σινεμά, σωστά

Προσυπογράφω, ως Πάκης, ο σινεφίλ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ ΞΕΣΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

Αρχιμανδρίτης στη Ρόδο ξεσπά και κατηγορεί τον Σαμαρά


Ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Πίκιας σε εκδήλωση στον Άγιο Σουλά στο νησί της Ρόδου ξεσπά και μιλάει για την κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα, ενώ δεν διστάζει να κατηγορήσει ακόμα και για ξεπούλημα της Ρόδου και άλλων Ελληνικών νησιών, τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΚΗ: Παπάδες , δάσκαλοι και χωροφυλάκοι και όλοι όσοι θέλουνε νόμο και τάξη. Από όλους αυτούς απομένουν μόνο οι χωροφυλάκοι και αυτούς του ς κρατάνε με τα δόντια...

Ο ΧΟΑΚΙΜ ΑΛΜΟΥΝΙΑ, Ο ΚΡΙΤΩΝΑΣ ΑΡΣΕΝΗΣ, Ο ΛΑΤΣΗΣ ΚΑΙ … ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ;



Οι κοινοτικές υπηρεσίες θα ελέγξουν αν η εκ των υστέρων χορήγησης άδειας για τη λειτουργία καζίνο που προβλέπεται σε συμφωνία της Lamda Development με το Δημόσιο και εντάσσεται στην παραχώρηση έκτασης του Ελληνικού στην εταιρία, σύμφωνα με τη Real News. Ιδιαίτερη προσοχή δίνει στο ζήτημα η Κομισιόν, δηλώνει ο αρμόδιος επίτροπος ανταγωνισμού Χοακίμ Αλμούνια. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, εγείρεται ενδεχομένως θέμα παράνομης κρατικής ενίσχυσης, καθώς ο αρμόδιος επίτροπος ανταγωνισμού Χοακίμ Αλμούνια σημειώνει ότι η Κομισιόν δίνει ιδιαίτερη προσοχή στα δημοσιεύματα περί συμφωνίας μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της LamdaDevelpoment για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας καζίνο σε εκτάσεις που θα ανήκουν στην εταιρεία του ομίλου Λάτση.

Ωστόσο, καθώς η συγκεκριμένη συμφωνία δεν είχε προηγουμένως τεθεί σε γνώση των υπηρεσιών της Επιτροπής, δεν διαθέτουν προς το παρόν αρκετές πληροφορίες ώστε να εκτιμήσουν εάν πρόκειται για κρατική ενίσχυση προς τη Lamda Development. Ως εκ τούτου, αναμένεται να υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση του θέματος. Υπενθυμίζεται ότι για τον διαγωνισμό παραχώρησης της εν λόγω έκτασης του Ελληνικού υπήρχαν αρχικά 8 «μνηστήρες». Η έκταση δόθηκε έναντι 915 εκ. ευρώ, όταν η τελευταία έκθεση αποτίμησης ανέβαζε το τίμημα τουλάχιστον στο 1,2 δις ευρώ. Άγνωστο παραμένει εάν ενημερώθηκαν οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι επενδυτές ότι υπήρχε περίπτωση χορήγησης άδειας καζίνο.

ΠΗΓΗ Real News

«ΤΑ ΒΛΕΠΩ»





Ο κ Τσίπρας δικαίως καγχάζει με τους λεονταρισμούς του κ Σαμαρά για τους 180 και ευλόγως του απαντά με θερινές παροτρύνσεις περί Ρόδου! Δεδομένων όσων έκαναν για να μην ανοίξει η Βουλή στην υπόθεση της μικρής ΔΕΗ, μόνοι τους παραδέχθηκαν εμπράκτως ότι δεν διαθέτουν καν την δεδηλωμένη, πόσο μάλλον την διευρυμένη πλειοψηφία των 180..

Εξ άλλου κομπιουτεράκια έχουν όλοι πια και κυρίως τα έχουν οι πρόθυμοι να πουληθούν αλλά όχι και να θυσιασθούν για κάτι ολότελα ανέφικτο

Το κυριότερο όμως δεν είναι αυτό αλλά τα σημερινά πρωτοσέλιδα: REAL NEWS: Βαρδινογιάννης εναντίον Λάτση μέσω Κομισιόν, ΚΑΘΗΝΕΡΙΝΗ: Αλαφούζος εναντίον Μπομπολοψυχάκηδων για την συγχώνευση. Βάλε ακόμη τον Κοντομηνά με τον έρανο στον Alpha για να αποφυλακιστεί , την Ντόρα να κλαίει στην αγκαλιά του υπόδικου χοντρομαρινάκη για την Κομισιόν και αυτός να της τάζει το τσάμπιον λίγκ…και ... φασκελοκουκούλωστα!

Από όλη την ιθύνουσα τάξη των μορμολυκείων μόνο ο κ Μιχ. Σάλλας φαίνεται να έχει ακόμη μυαλό για κάτι παρακάτω και αυτός ακούω πως σκέφτεται να γραφτεί στο ΣΥΡΙΖΑ με την παλιά του ιδιότητα του μεγαλοπασόκου

Πάκης, ο αβραμοπουλαίν της αναχωρήσεως

ΦΥΓΕ ΠΡΩΤΟΣ, ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΓΥΡΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ






Ο κωμικός -υπουργός κ Γιακουμάτος δήλωσε αναφερόμενος στην απόφαση του Σαμαρά που θέλει τον κ Δημήτρη Αβραμόπουλο, να αναλαμβάνει θέση Επιτρόπου στην Κομισιόν::«Εγώ θα ήθελα τον Δημήτρη Αβραμόπουλο σε κάτι άλλο πιο σημαντικό, το έχω πει και παλαιότερα και δεν το ανακαλώ, τον ήθελα για υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλά αυτή είναι επιλογή του Σαμαρά και του Αβραμόπουλου. Ό,τι τον φωτίσει ο Θεός. Εγώ λέω, τι ήθελα»

Προβλέπεται ιδιαίτερη περιποίηση του υπουργού ¨Αμυνας από το μητσοτακέικο που προσέβλεπε στην πολύ βολική αυτή θέση, για τα χρόνια που έρχονται, για την αιωνίως φέρελπιδα θυγατέρα Ντόρα Η αρχή έγινε από τον κ Ανδρέα Παπαδόπουλο που από εκπρόσωπος του Κουβέλη κατάντησε εκπρόσωπος της πεθεράς του...

Ο ατσαλάκωτος όμως που προβλέπει κι αυτός ότι επέρχεται άγριο τσαλάκωμα, παίρνει τα μέτρα του κι ας μυξοκλαίει …ο Μάκης

Πάκης ο κομισσάριος

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗΣ ΝΕΚΡΩΝ (ΚΟΜΜΑΤΩΝ;)




Το «πράσινο» φως  δόθηκε στη δημιουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ), με πρόσθετη τροπολογία που κατατέθηκε σε νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Για τη δημιουργία τους σε περιοχές εντός ή εκτός σχεδίου πόλεων θα αποφασίζουν οι Δήμοι αλλά για την καύση των νεκρών κομμάτων θα αποφασίζουν οι ψηφοφόροι τους

Πάκης Ποταμιάνος

ΤΙ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕ;


Ζώης, Καπερνάρος και Μπαλτάκος... για φαγητό

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του enikos.gr, ένα δείπνο με πολιτικό ενδιαφέρον έγινε χθες το βράδυ σε εστιατόριο της Γλυφάδας. Οι τρεις πολιτικοί Ζώης, Καπερνάρος και Μπαλτάκος συναντήθηκαν για φαγητό και σχολίασαν τα θέματα της επικαιρότητας Συμφώνησαν ότι κάτι πρέπει να γίνει…

Η συνάντηση των τριών έκανε αίσθηση, προκαλώντας σχόλια από τους υπόλοιπους θαμώνες του εστιατορίου και οι τρεις πολιτικοί διαβεβαίωσαν όσους από αυτούς τους πλησίασαν ότι η συνάντηση ήταν φιλική και δεν είχε κανέναν άλλο χαρακτήρα.

Σχολιο ΠΑΚΗ: τι παράγγειλαν να φάνε; μα τον Σαμαρά βεβαίως …

ΑΝ-ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ;




Η Αίγυπτος έχει καλέσει τον Τούρκο επιτετραμμένο προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τα σχόλια στο CNN, του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κατηγόρησε το Κάιρο για ανειλικρινή προσέγγιση του παλαιστινιακού ζητήματος! Nωρίτερα μέσα στον ίδιο μήνα είχε υπάρξει και άλλη διαμαρτυρία, γιατί ο Ερντογάν αποκάλεσε «παράνομο τύρρανο» τον πρόεδρο της Αιγύπτου.

Προφανώς έχει δίκιο αλλά πόσο μακριά μπορεί, άραγε, να το πάει ο Σουλτάνος και κυρίως ποια η σχέση του ερωτήματος με τις κυοφορούμενες εξελίξεις εν Ελλάδι;


Αποκαυκίδιο

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΩΣ ΑΓΙΟΣ;


Φήμες κυκλοφορούν από χθες σε όλη την εύανδρο Ήπειρο ότι ο Απόκαυκος ανεχώρησε οριστικώς, αποφασισμένος πλέον να ζήσει τον έρωτα του με νεαρά ύπαρξη από την Κόστα Ρίκα...

Αν είναι έτσι τότε για την ημετέρα ιστοσελίδα ισχύει το παραδοσιακόν: Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΕΘΑΝΕ - ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ

Πάκης, ο επικρατέστερος δελφίνος

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΚΑ;





ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΛΟΣ

Σε μια χώρα που 3,7 εκατομμύρια κάτοικοι της βρίσκονται στο όριο της φτώχειας, μοιάζει λογικό μέσα σε τέτοια ανασφάλεια να επικοινωνούν άκριτα τη σύγχυση τους. Ωστόσο φαίνεται εντελώς παράλογο ένας πανεπιστημιακός, σαν τον υπουργό Οικονομικών, να μη θέλει να διακρίνει τα βασικά που αφορούν το διαχωρισμό των εξουσιών. “Οι πολιτικοί αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία”είπε χαλαρά από το βήμα του ΣΕΒ.

Παραμερίζω τον ισχυρό συμβολισμό του τοπίου από όπου απηύθυνε τον στοχευμένο αυτό αφορισμό. Μένω στο υπονοούμενο. Αυτό που διαμηνύει πως οι αποφάσεις των δικαστηρίων, οι οποίες ενδέχεται να τινάξουν στον αέρα τον προϋπολογισμό, δεν πρόκειται να εφαρμοστούν επακριβώς. Προφανώς, ο υπουργός δεν χρειάζεται να ανατρέξει στα γραπτά του Μοντεσκιέ και τις πνευματικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού για να αναζητήσει το περιεχόμενο της διάκρισης των εξουσιών. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η δικαστική είναι ανεξάρτητη και ισότιμη με την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία και έχει αποστολή να ελέγχει την νομιμότητα της λειτουργίας τους, όπως καταγράφεται στο Σύνταγμα. Και το τελευταίο δεν παρακάμπτεται στο όνομα του τι συμφέρει τον προϋπολογισμό.

Εν προκειμένω, πρόκειται ασφαλώς για επίδειξη ισχύος της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στη δικαστική, που υπενθυμίζει τη σοβαρή εξάρτηση και τη χρόνια κηδεμόνευση της δεύτερης από τη πρώτη. Δεν διαφεύγει, εξάλλου, της κοινωνίας ότι οι πρόεδροι και οι εισαγγελείς των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας επιλέγονται από το υπουργικό συμβούλιο.

Είναι σαφές ότι οι πολιτικοί χαράσσουν και αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική. Εξίσου καθαρό είναι ότι οι δικαστές είναι αρμόδιοι να ελέγχουν τα δημοσιονομικά, τις κρατικές δαπάνες, και τη Βουλή αν αυτή νομοθετεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Κοινοτικό Δίκαιο, τις Διεθνείς Συνθήκες. Και φυσικά είναι επιφορτισμένοι με το να τσεκάρουν αν η εκτελεστική εξουσία ασκείται σύμφωνα και πιστά με όσα προβλέπουν οι νόμοι, με τον τρόπο που το προβλέπουν. Ανεξάρτητα αν η δικαστική εξουσία, τα έβρισκε επί χρόνια όλα καλά καμωμένα. Εν τούτοις υπό τη την πίεση των μνημονίων μια σειρά νομοθετικών διατάξεων καταρτίζονται βιαστικά, καχεκτικά και στο στο πόδι με χειρόγραφες προσθήκες χωρίς να εξετάζεται η συνταγματικότητά τους ούτε καν η ορθογραφία τους. Αποτέλεσμα, να υπερψηφίζονται κατεπειγόντως νύχτα, δίχως συζήτηση ή αλλαγές, προκειμένου να ικανοποιηθεί η εκάστοτε απαίτηση της τρόικας.

Το ζήτημα εγείρεται από τη στιγμή που μια τέτοια διάταξη φτάνει στο δικαστήριο. Το δίλημμα που προκύπτει στους δικαστές είναι πλέον προκλητικά εμφανές. Πρέπει να ακολουθήσουν τη κατάπτωση του νομοθετικού σώματος και χάριν δημοσιονομικών λόγων να παραβλέψουν τον επίμαχο νόμο ή κανονιστική διάταξη ή να απαγορεύσουν ρητώς την εφαρμογή τους εξ αιτίας αντισυνταγματικότητας; Έτσι κι αλλιώς «λίγο συνταγματικό» δεν υπάρχει. Ο νόμος είτε συμφωνεί είτε όχι με το Σύνταγμα, όσο πιθανόν άτολμο είναι αυτό

Πού να βρουν μετά οι καθαρίστριες το δίκιο τους, όταν οι θεσμοί επινοούν διάφορα τερτίπια για να αποποιηθούν των αρμοδιοτήτων τους και επιμένουν να αυθαιρετούν έναντι του αυτονόητων λειτουργιών της δημοκρατίας; Μπαλάκι θα γίνονται ανάμεσα στις παλινωδίες, τις αντιφατικότητες και τις αντινομίες των διακριτών εξουσιών υπό τους υπαινιγμούς υποταγής των άλλων δύο στην εκτελεστική.

Δεν είναι τυχαίο ότι ένα μη εκλεγμένος υπουργός ανέλαβε να διατυπώσει την άρνηση της εκτελεστικής εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις που παρεκκλίνουν από την πολιτική της. Τροφοδοτεί έτσι τη διάχυτη καχυποψία της κοινωνίας απέναντι στο διαχωρισμό, την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία των εξουσιών. Υπονομεύει παράλληλα, τις τρέχουσες ή μελλοντικές αξιώσεως των πληττομένων πολιτών για έννομη προστασία. Καλλιεργεί, τέλος, την γενικευμένη δυσπιστία απέναντι στο δικαστικό σώμα. Το οποίο, αφού υποτίθεται ότι έκλεισε τα μάτια απέναντι στις αλλεπάλληλες και καραμπινάτα άδικες φοροεπιδρομές και οριζόντιες περικοπές, όρθωσε το ανάστημά του μόνο όταν εθίγησαν οι δικές του συντεχνιακές αποδοχές. Με αυτό το τρόπο, δυστυχώς, δικαιοσύνη, Βουλή και κυβέρνηση υποχωρούν άτακτα εκτός συνταγματικής προστασίας και νομιμότητας. Θέτοντας εκτός δημοκρατικών πλαισίων, όχι μόνο την εγγύηση της ζωής και της αξιοπρέπειας κάθε πολίτη που ψάχνει το δίκιο του, αλλά ξεγράφοντας τους όλους στη τρικυμία της ήττας των θεσμών.
Matrix24 

Αλέξης Τσίπρας: «Ιδού η Ρόδος κ. Σαμαρά»



«Ιδού η Ρόδος κ. Σαμαρά», λέει ο Αλέξης Τσίπρας προκαλώντας ευθέως τον πρωθυπουργό αν διαθέτει τους 180 βουλευτές να μην περιμένει τον Φεβρουάριο αλλά να επισπεύσει τις. διαδικασίες για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε μια βαρυσήμαντη συνέντευξη του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» θέτει ανοιχτά το στόχο της αυτοδυναμίας στις ερχόμενες εκλογές και καλεί ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις να συσπειρωθούν γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο τη συγκρότηση μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής και λαϊκής πλειοψηφίας για την εθνική σωτηρία

«Από ιστορική άποψη, μας εμπνέει το παράδειγμα του ΕΑΜ, κι όχι οι χρεοκοπημένες αυτοδυναμίες του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης, που έριξαν την Ελλάδα στα βράχια», δηλώνει ο κ.΄Τσίπρας και σε άλλο σημείο της συνέντευξης του τονίζει: «Έχει τεράστια σημασία η ίδια η κοινωνία να αντιληφθεί ότι χωρίς αντίσταση τίποτε δεν πρόκειται να κερδίσει και θα χάσει πολλά ακόμα. Οι καθαρίστριες δίνουν μια μάχη που αποτελεί μάθημα για όλους. Σε μια Ελλάδα που μετρά αυτή τη στιγμή σχεδόν δύο εκατομμύρια ανέργους, τέσσερα εκατομμύρια στην παγίδα της φτώχειας, και το σύνολο των εργαζομένων σε καθεστώς δουλείας, αυτός είναι ο δρόμος που εμείς προτείνουμε και προκρίνουμε. Ο δρόμος του αγώνα».